Antífona da cantiga
Edición Xosé Ramón Pena
En 1926, Ramón Cabanillas deu ao prelo, na editorial Lar, Na noite estrelecida, recreación poética dos mitos da Materia de Bretaña desde a óptica galega, nun tempo en que se procuraba dotar a nosa cultura dun pasado mítico a través de símbolos compartidos por outras culturas atlánticas: Merlín, Escalibur, Galahaz, o Santo Grial...
Nesta edición, Xosé Ramón Pena achéganos, un século despois, á obra do poeta das Irmandades, onde é constante a presenza de elementos pondalianos e ossiánicos, algúns en relación coa relixión druídica e outros coa cultura celta, na procura dun sincretismo entre os mundos celta, artúrico e galego.
Ramón Cabanillas (Fefiñáns, Cambados, 1876-Cambados, 1959) foi funcionario do Concello de Cambados e, aos trinta e catro anos, emigrou a Cuba, onde viviu ata 1915. Na Habana publicou os poemarios No desterro (1913) e Vento mareiro (1915). De volta a Galicia, foi colaborador de A Nosa Terra, converténdose na voz lírica do movemento das Irmandades da Fala. Autor de Da terra asoballada (1917) e Na noite estrelecida (1926), libro no que Cabanillas reelabora os mitos do ciclo artúrico; no 1927 publica A rosa de cen follas, poemario intimista de tema amoroso. No ano 1920 foi elixido membro da Real Academia Galega e, no 1929, da Real Academia Española. Despois da súa estadía en Madrid na década de 1940, comeza unha nova etapa como poeta coa escolma de cantigas populares Antífona da Cantiga (1951), Da miña zanfona (1954) e Samos (1958), o seu último libro publicado en vida.
Dedicóuselle o Día das Letras Galegas en 1976.
