Romance de Micomicón e Adhelala
Edición de: Luís González Tosar e Alexandre G. Corbillón
Tras o pasamento de Castelao, o Consello de Galiza encargou unhas monografías a tres persoeiros galegos que daquela residían en Buenos Aires, unha delas a Blanco Amor, que redactou en decembro de 1950, desde a perspectiva dun “pórtico encol da prosa galega”, un estudo introdutorio destinado a unha futura antoloxía de prosistas, que quedou en proxecto, e que Ediciós do Castro deu ao prelo en 1986. Nesta edición completamos o traballo con seis artigos xornalísticos de Blanco Amor, así como co discurso, inédito, que pronunciou no enterro do rianxeiro.
(Ourense 1897-Vigo 1979). A produción literaria de Blanco Amor comezou coa publicación de Romances Galegos (1928). A principios dos anos trinta entra en contacto con Castelao e con outros membros do Partido Galeguista e do Grupo Nós. Escribe Poema en catro tempos (1931) e desde Bos Aires colabora coa revista Nós.
Foi ademais o fundador e director do Teatro Popular Galego (1957). Antes de abandonar definitivamente América, Blanco Amor publicou A Esmorga (1959), libro que será nun dos grandes fitos da renovación da narrativa galega, e xa en Galicia leva ao prelo Os biosbardos (1962). Tras publicar unha nova edición de A Esmorga (1970) e a longa novela Xente ao lonxe (1972), centrou a súa produción no teatro (Farsas para títeres e Teatro pra a xente).
