En Bueu, onde nacín, vivía un kiosqueiro que se chamaba Berto Borrallas. Borrallas –o alcume nunca souben de onde viña- era, de facto, un kiosqueiro-libreiro, porque a súa minúscula tenda trascendía o ámbito limitado dos xornais e revistas, e ateigábase de centos de libros que Borrallas coñecía a fondo, porque Berto, coma todo o mundo sabía, era un home que se volvera extravagante, ou sexa medio tolo, por culpa da súa inmensa intelixencia e cultura, pola súa xenialidade.
Gustábamos de visitar a Berto no seu kiosco –sei que agora se escribe kiosco con q, pero sempre adorei esa k tan punki metida aí, no medio dunha palabra tan tranquila-, somerxirnos naquel mar de fascículos, noveletas e papel cuché. Borrallas falábanos sempre coma se fósemos adultos -o cal, como todo o mundo sabe, fascina aos rapaces- e tiña sempre debuxado no rostro ese rictu enfurruñado, que xamáis nos asustou, propio dos xenios bos e cascarrabias. Ben, xamais non. Xamais, ata que ocorreo o de Farrah Fawcet.
A miña xeración, os que rondamos os corenta, os que nacimos demasiado tarde coma para aferrarnos a Che Guevaras ou maios contestatarios, só puidemos ter, na nosa infancia, mitos de plástico. Iogur, moito iogur, e mitos e plástico. E nós, os meus amigos e mais eu, aló polos once anos, estabamos todos namorados de Farrah Fawcett. Farrah derrubounos as murallas de Onán, foi o virus cardado que nos contaxiou a enfermidade da adolescencia. Por iso, cuando soubemos de que saíra espida no Interviu, fixemos unha asemblea de urxencia e, despois de desbotar unha viaxe fóra do pobo para mercalo –eramos demasiado nenos para iso- ou mesmo de facerlle unha emboscada a Berto no kiosco para roubarlle un exemplar –era demasiado bo él para cousa semellante-, decidimos xuntar os cartos, ir ao kiosco de Borrallas e, simplemente, pedirlle o Interviu da Farrah.
Lembro coma se fosa hoxe a tensión da entrada no kiosco. A Berto sentado ao fondo, lendo. Os Intervius discretamente apoiados nun recuncho –daquela non se exhibían na rúa- e á Farrah, ¡meu deus!, en topless na portada. Lembro o meu corazón a piques de saltar do peito. E lembro, tamén, a furia indescritible de Berto cando escoitou a nosa petición. Saíu, carallo, dende detrás do mostrador e perseguiunos ata a beirarrúa, berrando: “¡A onde vades vós, mocosos, a querer comprar o Interviu!”.
Lembro, tamén, a imaxe daquela revista alonxándose na distancia coma un imposible obxecto de desexo. Farrah, espida e sorrinte, esvaíndose ao lonxe.
Berto morreu o ano pasado. Solitario e gruñón, coma morren tódolos xenios de verdade, mesmo os xenios de pobo e kiosco. Farrah Fawcett foise esta semana. Cando me toque a min, esixireilles o meu exemplar perdido. E, se non quedan daqueles Intervius, faremos un novo. Un Interviu celestial. Espidos, espidos.