O título é longo. Comece parando nas palabras: derradeiras, conversas, capitán, Capitán Kraft. O título corta, é oclusivo, velar, xordo. O título di a verdade.
A aposta pola ausencia de suavidade, a expulsión do lirismo tal e como este se estendera durante a fase balneario dunha poesía que xa rematou, a tensión exacta e vehemente no relato, nos conceptos, son marcas de estilo dunha autora que, por idade, non debería ter desas cousas aínda. Ninguén atopará un libro de poemas máis ideolóxicamente maduro ca Derradeiras conversas co Capitán Kraft nos andeis das librarías do noso país, de moitos países. Maduro no artellamento, no que non se concede o máis leve respiro -ela queimou todos os poemas xuvenís, pero hai pouco que cumpriu vinte anos-, maduro na capacidade para ser político, conforme a definición por exemplo de Rancière (unamos parte e digamos, asinaríao a autora, "unha modalidade específica da acción, antagónica do policial"). A ira, as constatacións, a intelixencia, os itinerarios, ás veces cegos. Nada neste libro está parado.
A poeta botou o caldeiro ao pozo do mundo e subiu con esforzo episodios mouros, desacougantes, sobre o mapa trizado que nos arrebola á cara o capitalismo. A poeta pensa en imaxes, non digo en metáforas, senón en planos que poden ser clausurados cun enérxico pé de foto. Coñece a historia e as historias, mira de frente a súa propia condición. De cando en cando o afecto toma forma de nomes. Elas pisan o mesmo territorio.
A primeira e abraiante obra de Oriana Méndez queda lonxe das fórmulas de ingreso no canon comprometido. A autora urxe, mergulla, condúcete a ti, que a lerás, con resolución e coraxe técnica, á desolación do contemporáneo. Non é un cartafol de sentenzas: é un combate.