Para ILSa – escribe Inma no limiar – Nova York son fresas en novembro. Son tamén un xelado de mandarina, – añado eu- lambetado de vagar ao borde dun peirao, nun solpor de verán, ou as luvas pegadas a un café negro ardente no Nadal. Nova York é moitas cousas, como Inma experimentou e tan ben nolo transmite. Nova York é a inercia do esencial, o costume do práctico. É a dureza espida, pero tamén a hospitalidade, a cortesía anónima e a alegría inmorredoira. Todo isto está en New York, New York, que é un libro ameno, de prosa áxil e fresca, doado de ler e que deixa un arrecendo a camiño.
A literatura de viaxes é o que ten, danos libros que nos falan dos lugares pero tamén dos autores. Por iso o xénero é un saco sen fondo, onde o curioso pode atopar diversos textos sobre unha mesma cidade, nun mesmo momento, que deveñen visións paralelas, olladas complementarias, dificilmente excluíntes. Eu xa lle perdín a conta aos libros sobre Nova York, os editados durante os sete anos que levamos de século, pero dos que puiden catar, todos, todiños, aportan o seu no desvelamento desa cidade invisible que está en Nova York.
O de Inma López Silva ten, ademáis, a vantaxe da proximidade cultural. Ela ve cos nosos ollos e apaixónase co noso corazón. Non lle ten medo aos tópicos, brinca neles con gracia e desenfado. Pero non pense o lector animado que todo é brincadeira. Inma consegue momentos dunha sensibilidade e beleza singulares, como cando describe unha sesión de Once, o espectáculo de danza de Anne de Keersmaeker. Ou cando o mundo parou en Manhattan, unha noite de copas, e as primeiras folerpas de inverno retornaron a Inma a Lideme, a carón do abó. Foi un tris. Como o roce de dúas paralelas que se cortan nalgures, desas das que falaba Dieste.