Ademais dunha rúa do barcelonés barrio de Horta, Coímbra é un mosaico onde Xosé de Cea vai construíndo, tesela a tesela, a epopea da emigración galega en Cataluña vivida por un neno. Testemuña dun tempo de convulsos cambios sociais que se precipitan tras a fin da ditadura franquista, verá como á transición política se superpoñen outras que condicionarán a súa educación sentimental, e mesmo a de toda unha sociedade.
De a cabalo da Bildungsroman e a novela autorreferencial, De Cea irá tirando da memoria, como fillo da diáspora xarnega, para tecer un relato de iniciación focalizado na desnortada travesía que vai da infancia á adolescencia. Pólvora, libros, desamor, pornografía, delincuencia... Os lectores e lectoras avanzarán a tropezos e puñadas co autor ata decatarse con el de que, ao final, aquela odisea migratoria que sacaría a millóns de homes e mulleres da fame e da miseria acabará deixando como herdanza o desarraigamento, o exilio e a condena.

(Barcelona, 1970) exerce a escrita en diversos ámbitos como poesía, narrativa e ensaio. Traballou para La Voz de Galicia e o Sindicato Labrego Galego, editando máis de cen números do voceiro desta organización agraria, Fouce. Ademais, colaborou con xornais e revistas como A Nosa Terra, Nós Diario, Tempos Novos, Luzes, Praza Pública e Cerna, entre outras.
A súa obra publicada reflicte esta diversidade. En poesía, deu ao prelo Presenza da fenda (2001), Solsticio de río (2010), Vilareda (2018), Versos para alén da ponte (2020) e Dende a miña barricada de sofás e canapés (2023). En narrativa infantil e xuvenil, O lume dos soños (2004), Revolución Detrito (2019) e En terra rara (2021). No eido do ensaio publicou a crónica Baixo a lona preta. Xornal de viaxe dun brigadista na Baia do MST (2013) e O que estou a dicir cando digo “Altri non!” (2025). Nacional 547 (IV Premio de Novela da Galicia Rural) é a súa segunda obra narrativa orientada ao público adulto e dá continuidade a Coímbra (Galaxia, 2023).