O recordo une vidas que o azar ensambla en lealdade, en días que a nostalxia traza a xeito de tic-tac persistente. Se acaso, foi o roce das amizades na escola moi cálido, con momentos sinónimo de busca e preguntas que tiñan un aquel de audacia: o por qué do incendio do sol e das estrelas, a orixe das cores que abrigaban as nosas miradas, o espanto ante a dor e as ausencias.
Co apuro, esquecemos preguntar se algunha das nosas migallas podería ter sido pedazo de calquera cometa remota. E, nese proceso de aprendizaxe, houbo unha imaxe reveladora, parte visible da ligazón que os fundía connosco: as mans das mestras e dos mestres manchadas de xiz e impulso. Tamén as súas voces que, co devalar dos reloxos, asumían unha presenza protectora, animando o noso intento de posuir a luz que vivía á saída da caverna.
Esa foi a complexa tarefa de aprendermos a ser intérpretes da nosa ventura e do noso pesar ou, o que é o mesmo, do noso futuro, ese baleiro que tropeza co verniz dos límites e xoga a confundirme coa resposta que o sabio deu a Hipias: as cousas fermosas son difíciles.