O inquedo inspector de educación primaria Manuel Díaz Rozas (1894-1984), que exerceu en Galicia desde 1920, inscribiuse na atmosfera que preludiaba a chegada da II República. Foi presidente da sección de Pedagoxía do SEG, defendeu a autonomía política de Galicia e a galeguización escolar e foi, logo de Xohán Vicente Viqueira, quen quizais simbolice mellor os avatares e os impulsos de reforma política da educación en Galicia. Castigado primeiro e apartado despois da docencia ata 1964, viu frustrados os horizontes acariñados e sobre el caeu unha lousa de silencio; a perda da memoria social fixo o resto

(Castellar de la Frontera, Cádiz, 1952) é catedrático de Historia da Educación na USC xubilado. Foi docente e investigador (1976-2020) nos campos da Historia da Educación e das Políticas Educativas. Foi tamén impulsor do Grupo de Pedagoxía Freinet en Galicia en 1975 e un dos fundadores de Nova Escola Galega (1983), que presidiu. Dirixiu o ICE da USC e foi decano da Facultade de Ciencias da Educación (1997-2001). Membro da comisión directiva e logo presidente da Sociedad Española de Historia de la Educación (SEDHE, 2005-2013), dirixiu dezasete teses de doutoramento, interveu en foros académicos en países de Europa e Iberoamérica, coordinando monográficos das revistas Sarmiento. Revista Galego-Portuguesa de Historia da Educación, Historia y Memoria de la Educación e Revista Galega de Educación. É autor de numerosas monografías e capítulos de libros, como Escolas e mestres (1989), A reforma da educación (1996), Historia da educación e da cultura en Galicia (2004), A construción do coñecemento pedagóxico (2010) e Johán V. Viqueira (2025), entre outros.