A lamprea, Cultura Galega aínda viva ¡e que dure! e tamén veterana, como podedes ver na excelente noticia que Miguel nos dá de cómo nos moi centenarios latíns de catedrais e mosteiros estan bispos e condes, frades e reis, en acordos, desacordos e trasacordos por salmóns, sábalos e lampreas, por redes e por pescos, desde o Navia ata o Douro, en toda a que foi a Gallaecia que deseñaran os romanos. Fixádevos ben que falo soamente nos salmóns, sábalos e lampreas porque vos eran tempos de fartura, tanta que das miñas señoras, as troitas, e dos reos ou troitas travestis–eu digo troitas travestis onde o meu sabio amigo Fernando Cobo ponse fino e culto e nos di que os reos son troitas esmoltificadas ¡manda…!-, tempos de fartura, digo, porque de troitas e de reos nin se falaba e agora andamos a chorar por eles e para que dean os centímetros legais.
Quero destacar no libro, ademais da excelencia técnica e informativa do texto en todos os aspectos que toca, a beleza e cualidade do material gráfico e fotográfico. Penso, por exemplo, que a beleza do Miño e dos seus pescos en Arbo –mirade a foto que coroa a obra- podería servir para un Test para detectar badocos mentais: pónselles diante a foto e pregúntaselles: ¿Sería vostede capaz de meterlle formigón e kilowatios a esta epidemia de esplendor? E se di que sería capaz, inauguraremos o estropicio botándoo a el pola turbina. E como eu teño un pique crónico con Miguel pola xerarquía dos ríos e acabo de falar do Miño en Arbo, teño que lle dicir que tampouco non está nada mal o Ulla en Herbón. (Nota.- Os piques veñen de abaixo, de Miguel: mirade os quilómetros e os metros cúbicos deses dous ríos e logo falamos…)
Ó Señor Duque do Sar teño que lle agradecer un epílogo no que me deixou emborcar unha chea de memorias familiares e da infancia. El non me coutou os folios, pero tiven que os coutar eu porque a min, a Miguel ou a quen sexa, que teñamos cana e carrete, pódenos pillar o día do Xuízo Final, dándolle á pluma de escribir e sen outra interrupción que a de darlle á pluma de pescar porque ¡claro está! hai que repostar.
Aprendo en Miguel que a lamprea é agnata, que no meu grego antigo quere dicir que a lamprea non ten queixa… ¡Ben, alá ela! porque eu si que teño queixa, e non da lamprea, senón dos que andan a predicar as súas excelencias gastronómicas no intento de convencer a moita xente que, con moi bo criterio ético e con notable gusto estético, opina que a lamprea é unha cobra negra, noxenta, repulsiva… e que non a comerían, inda que morresen de fame… E teñen eles razón e hai que llela dar, ademais de lles dar fanecas, repolo, nocilla…, pero lamprea ¡nin mirar para ela!, que así nós, os desaprensivos, tocamos a máis, que xa queda pouca e cara.