A esfinxe de Amaranto é unha novela que mostra unha vez máis o dominio da técnica narrativa do seu autor, Ribeiro Coello, que deleita co seu estilo literario e coa riqueza lingüística que sempre o caracteriza. Unha novela de amor, simbolizada na planta do amor eterno, o amaranto. Un amor vivificado en cada unha das personaxes femininas que arrincan do mesmo estripeiro exótico e enigmático: o Amaranto, un portugués que asenta o seu pasado da colonia de Macao nas terras do Couto Mixto. Amor que vai vestindo roupaxes de segredos, remorsos, culpas e vinganzas, gardado pola esfinxe que xorde en forma de bolboreta de porcelana nas mans do xigante de Magarelos, que vai escachar como o interior de Rosa, unha rapariga de 12 anos, cómplice e vítima, dun amor posesivo que mata. Esfinxe que o verdugo encola e que Rosa vai transmitir como os seus segredos nunha derradeira cea. Bolboreta curada símbolo do actuar de Rosa, que non dubida en sacrificar a súa dignidade, nin en se valer da mentira e dos silencios para manter e vivificar o amor que comparte con Nicolás. Esfinxe que tamén é buguina branca, labirinto ou espiral.

A espiral ou labirinto da buguina móvese entre dous espazos: o da casa de Tosende, a cantina do Amarante, no territorio do Couto Mixto, e o da casa construída por Nicolás e Rosa na aldea do Vilar, no Barbanza, polo cádrante das sereas.

É tamén A esfinxe de Amaranto un regreso ao Couto Mixto, universo literario do autor, entre a Serra do Larouco e o Cebreiro, arrolado polo Río Salas que vai ao Lima, e cos enigmas da Serra da Pena, onde tamén regresa na súa derradeira alucinación Rosa na espiral da buguina. Como a personaxe de Rosa, Verónica, e tamén Ribeiro Coello, asume interiormente unha terra coa que vai tecendo íntimas raigames, implicación persoal coa xenética e coas e cos maiores que habitaron esas terras, escribir para inventar ese pobo que falta. Compromiso para que non se perda a toponimia co derradeiro vello asmático da aldea, para que non se perda unha fala tecida nas lareiras. Compromiso o de Ribeiro Coello co seu Couto Mixto, territorio literario dos soños apátridas. Compromiso coa estética que unha vez máis se fai gozosa.

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que vostede teña a mellor experiencia de usuario. Se continúa navegando está dando o seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies, clique na ligazón para máis información. sobre as cookies

ACEPTAR