“Cando a avoa se anoxaba, acendíaselle un brillo de fereza nos ollos e apertaba os dentes nun aceno severo que lle tiraba do queixo para arriba e lle tensaba as engurras. A min lembrábame a un bulldog á espreita da túa debilidade, do teu erro: mirábate dende embaixo, dende a altura mínima das pernas arqueadas, nun contrapicado que, lonxe de restarlle autoridade, anunciaba o inminente estalo da súa indignación. Cando a avoa se anoxaba comigo, debíase casa sempre a que eu lle levaba a contraria nas súas opinións incontestables ou a unha lea que -segundo ela- era culpa miña, pero tiñan os meus razoamentos, que retrucaba sen posibilidade de apelación:

-Ti estás wrong!

A vez que máis rifou en min, a vez na que puiden sentir máis de preto a trabada do bulldog, foi unha madrugada fronte ao seu domicilio en Londres, cando nos dispuñamos a saír para o aeroporto onde tiñamos que coller o voo que nos traería a Galicia”

Así é como comeza o Premio Blanco Amor 2019, Virtudes (e misterios), de Xesús Fraga. Contar a emigración dende a parte dos retornados. Velaí o obxectivo que se propuxo o autor ao encetar esta novela que é, sobre todo, o relato dunha epopea como a que protagonizaron tantas mulleres que, levadas pola adversidade, rematan percorrendo o mundo á procura dun futuro mellor.

Sen dúbida, de lectura obrigada!

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que vostede teña a mellor experiencia de usuario. Se continúa navegando está dando o seu consentimento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies, clique na ligazón para máis información. sobre as cookies

ACEPTAR